Je hoeft je niet te verontschuldigen

door Claire
Je hoeft je niet te verontschuldigen!

De laatste tijd ging het wat minder met mijn gezondheid. Misverstanden bij de dokter, intense menstruatie.. Misschien kun je je het wel voorstellen. Het leven gaat in één keer 10 keer langzamer en je wordt ineens gedwongen om het rustiger aan te doen. Alles ging letterlijk stap voor stap. En weet je wat mij toen is opgevallen? Ik had geen energie meer om mij te verontschuldigen, mijn keuzes te verantwoorden of mijn situatie uit te leggen. Toen drong het tot mij door, dat zou toch helemaal niet moeten?

‘Hoe gaat het met je?’

Een van die vragen die ik persoonlijk het allermoeilijkst vind. Waarom? Omdat het onmogelijk is daar eerlijk antwoord op te geven! Mensen vragen vaak hoe het met je gaat als een soort ‘small talk’ om een gesprek te beginnen. Er is meestal helemaal geen tijd om uit te leggen hoe het echt met je gaat, en al snel kun je het idee krijgen dat het maar makkelijker is om ‘goed’ te antwoorden. Deze vraag vind ik extra moeilijk als het even niet goed gaat. Ik wil niet liegen maar als ik zou zeggen dat het niet goed gaat krijg ik het gevoel dat ik dan moet uitleggen waarom niet. Niet iedereen zal het begrijpen, niet iedereen hoeft ook alles te weten. Daarnaast kost het nóg meer energie om van begin af aan uit te leggen aan anderen wat er aan de hand is.

Sorry…

Het gebeurt best vaak dat ik mij verontschudlig voor hoe ik mij voel. Laatst nam een kennis van een tijd geleden weer contact met mij op. Ik had al een aantal keren de berichten genegeerd omdat ik écht te moe was om een nieuw gesprek te beginnen. Liever steek ik energie in dingen waar ik niet zoveel energie of tijd in kwijt ben en waar ik energie van terug krijg. Dat gevoel had ik hier helemaal niet bij! In de eerste instantie wilde ik niet vertellen dat het niet goed ging maar dat heb ik uiteindelijk toch gedaan. Achteraf zie ik dat ik me gelijk ben gaan verontschuldigen dat ik me zo voelde en dat ik geen energie had. Die persoon bevestigde ook dat ik wel een geldig excuus had. Toen dacht ik, wat zeg je nou?! Het is toch helemaal niet aan een ander om voor mij te bepalen wat een geldig excuus is of niet? Ik denk dat veel mensen het idee hebben dat ze goedkeuring van een ander moeten krijgen. Je voelt je schuldig en als een ander jouw gevoelens ook niet eens serieus neemt dan weegt dat nog zwaarder. Best apart, want jij weet toch het beste wat je voelt en wat goed voor je is?

Doen alsof het goed gaat

In het voorbeeld van hierboven was ik ook aan het twijfelen of ik wel zou zeggen dat het niet zo goed gaat met mijn gezondheid. Dat deze persoon al wat wist van mijn situatie heeft natuurlijk wel geholpen in die keuze. Uiteindelijk heb ik dus toch gezegd dat het niet zo goed ging, maar normaal doe ik dat helemaal niet zo snel. Meestal ga ik de vragen gewoon uit de weg en probeer ik zo min mogelijk te laten zien dat het helemaal niet goed gaat. Soms is dat gewoon makkelijker. Het lijkt soms gewoon veel meer moeite om het uit te leggen. Er is dan ook nog eens de kans dat de ander het niet begrijpt, of antwoordt met ‘ja, ik ben ook moe!’ Lief bedoelt maar niet echt vergelijkbaar… Dat zal zeker wel bij veel mensen bekend voorkomen. Ook dat schuldgevoel speelt hierin een grote rol want je krijgt het gevoel alsof het niet helemaal geaccepteerd is dat het niet goed gaat. Andere mensen weten vaak niet hoe ze moeten reageren, het is vaak onverwachts. Meestal wordt er namelijk een positief antwoord verwacht zodat het gesprek weer verder kan. Tegelijkertijd kunnen mensen ook denken dat je je aanstelt en dat je overdrijft. Zelfs nu ik dit typ heb ik de neiging om te doen alsof het beter gaat dan in het echt!

Terugtrekken

Toen ik op instagram deelde dat het wat minder ging en dat ik het gevoel had dat daar een soort ‘taboe’ op lag kreeg ik ook veel bevestiging van anderen. Zij gaven aan zich ook terug te trekken als ze zich niet goed voelen. Dat kan echt heel fijn zijn, even geen prikkels van de buitenwereld. Het komt denk ik deels ook wel doordat mensen het gevoel hebben dat je het maar beter niet kunt laten zien. Zo verstop je jezelf in een plek waar je alleen kunt zijn. Dit geeft een gevoel van veiligheid maar het verbergt soms ook een deel van hoe het ‘echt’ is om chronisch ziek te zijn. Anderen zien zo alleen je ‘goede’ kant. Als het dan weer beter gaat lijkt het voor mij ook wel eens onecht. Was het nou echt zo erg of overdreef ik gewoon een beetje? Doordat anderen er niet zoveel van mee krijgen lijkt het ook een beetje als een droom.

Jezelf tegen werken

Hoe fijn het ook kan zijn op de korte termijn, door zo met je situatie om te gaan kun je jezelf ook tegen werken. In plaats van jezelf serieus te nemen verontschuldig je je naar anderen toe. Dan nemen anderen je vaak ook minder serieus zoals in mijn voorbeeld te zien was. Hierdoor nam de andere persoon een andere houding tegenover mij waarin zijn goedkeuring ineens een grotere rol speelde. Ik denk dat als we onze eigen situatie erkennen en onszelf goed ondersteunen dat anderen daar ook naar gaan luisteren. Ze krijgen dan minder snel de neiging om het gat op te vullen waar je zelf zou moeten zitten. Als we eerlijk zijn over wat we voelen en hoe ernstig het is dan reageren mensen gelijk op een andere manier. Daardoor verspreid zich ook een duidelijke boodschap: chronisch ziek zijn is niet alleen maar sterk zijn en doorzetten! Er is ook een tijd van rust nemen, terug trekken. Door te doen alsof het goed gaat kunnen mensen het idee krijgen dat je selectief ben in je ziek voelen. ‘Oh maar gisteren was alles nog oké..’ Dan werk je jezelf alleen maar tegen en blijft het imago van chronisch ziek zijn instand gehouden. Vervolgens voel je je weer schuldig dat je er niet aan voldoet..

Eerlijk zijn: niet alleen maar doorzetten

Zelf heb ik mij dus voorgenomen om wat meer eerlijk en ‘echt’ te zijn. Zo krijgen mensen een idee van de beperkingen en niet alleen van alle leuke kanten. Natuurlijk heeft voeding en de aanpassingen in mijn manier van leven veel geholpen maar ik ben niet genezen. Soms krijg ik dat idee wel eens van anderen op social media. Alsof het alleen heel hard werken is waardoor je je beter gaat voelen. Ik geloof er echt in dat het beter kan gaan, maar niet alleen door hard te werken. Er zullen altijd momenten zijn dat het niet goed gaat of zelfs super slecht en dat mag er ook gewoon zijn. En dat hoeft echt niet alleen gedeelt te worden achteraf als er een oplossing is gevonden! Het is juist fijn dat we elkaar kunnen helpen in de struggle en dat we elkaars situatie herkennen.

Kun jij je hier een beetje in herkennen?

Je hoeft je niet te verontschuldigen!

Dit vind je misschien ook leuk..

Laat een Bericht achter

Deze website maakt gebruik van cookies. Om Accept Read More